Hot! Hot! Hot!

ΚΥΝΗΓΙ ΕΜΠΕΙΡΙΩΝ

2010-01-18T20:42:00.002+02:00

Τη σήμερον ημέρα και κυρίως τα χρόνια πριν κάνει η οικονομική κρίση την εμφάνιση της, τότε που ο Καραμανλής ήταν ακόμα ο πιο αγαπητός πρωθυπουργός, ο κόσμος δεν ασχολούταν με το δημοσιονομικό έλλειμα και εδώ που τα λέμε ούτε καν με το κυβερηντικό έλλειμα δεν ασχολούταν.

Αντίθετα έχοντας λύσει το βιοποριστικό -έστω και νοερά- είχε στραφεί σε μια εσωτερική αναζήτηση. Ποιος είμαι, πού πάω, γιατί ειμαι εδώ που είμαι, γιατι να ζω σ αυτην την πόλη (είτε είναι η Αρτα είτε η Νέα Υόρκη), γιατί να΄μαι αναγκασμέμος να πάω κάθε μέρα σ' αυτη τη δουλειά, γιατί να πηγαίνω για κάφε στα ίδια και στα ίδια κτλ κτλ.

Η αντιπρόταση σε όλη αυτη τη βαρεμάρα είναι -σου λέει- να ΖΗΣΕΙΣ. Δηλαδή να μαζεύεις εμπειρίες, να κάνεις ταξίδια, να δοκιμάζεις διαφορετικά πράγματα, να γνωριζεις κόσμο και -φυσικά- να βγαίνεις έξω. Ειδικά όταν είσαι νέος αυτά Ε-ΠΙ-ΒΑΛ-ΛΟ-ΝΤΑΙ. Με μια φράση πρέπει ο ανθρωπος να μαζέψει εμπειρίες.

Εμένα προσωπικά αυτή η συλλογή εμπειριών μου κάθεται στο λαιμό.

Δεν καταλαβαίνω γιατί εμπειρία θεωρείται να πάω π.χ. με πολλούς και διαφορετικούς άντρες και όχι να είμαι σε μόνιμη σχέση. Δηλαδή αν πάω με έναν που την έχει 10 πόντους και το σεξ είναι άθλιο, τι ακριβώς θα καταλάβω?
Η αν βγαίνω κάθε βράδυ έξω και τα πίνω με διαφορετικά άτομα και γνωρίσω 25 μαλάκες και 10 ωραίους τύπους πόσο γαμάτη θα γίνω?

Δεν καταλαβαίνω γιατί η λέξη εμπειρία έχει πάρει τόσο τεράστιες διαστάσεις στις μέρες μας. Η μάλλον γιατί η έννοια της έχει παρεξηγηθεί τόσο ώστε να θεωρείται ως εμπειρία μόνο ότι ξεφεύγει απ την καθημερινότητα.

Θα σας φέρω ένα παράδειγμα.

Τους προηγούμενους μήνες συνέβησαν τα εξής στο στενό και ευρύτερο περιβάλλον μου. Μια φίλη μου γέννησε και ένας άλλος παράτησε σπίτι και δουλεια και πήγε να γυρίσει την Ασία
Όταν είπα ότι γέννησε η φίλη μου όλοι είπαν "μπράβο! να της ζήσει". Αντίθετα όταν ανέφερα την άλλη περίπτωση όλοι εκστασιάζονταν και ήθελαν λεπτομέρειες. Όλοι κουνούσαν το κεφάλι επιδοκιμαστικα λες και είχε ανακαλύψει το φάρμακο κατά του καρκίνου. Είπαν ότι το ταξίδι του θα' ναι μαι πραγματική εμπειρία ζωής. Και κανείς -μα κανείς- δεν ανέφερε την πραγματική εμπειρία ζωής που ξεκίνησε να βιώνει η φίλη μου, στην κοιλιά και στα χέρια της οποίας φτιάχνεται μια νέα ζωή.

Αν αρνούμαστε να δούμε τα καθημερινά πράγματα σαν πραγματικές εμπειρίες είναι σα να αποδεχόμαστε οτι η δύση, η ανατολή, οι εναλλαγές των εποχών είναι κάτι το βαρετό μόνο και μόνο επειδή συμβαίνουν καθημερινά. Κι όμως είναι ένα τεράστιο θαύμα που δεν μπορούμε ούτε στο ελάχιστο να κατανοήσουμε.

Δεν απαξιώνω το να δοκιμάζεις πράγματα. Ίσα ίσα μόνο δοκιμάζοντας μπορείς να βρεις αυτό που πραγματικά σου ταιριάζει. Αλλά αποδοκιμάζω το να θεωρείται σπουδαίος μονο αυτός που κάνει διαφορετικά πράγματα. Διαφορετικός ναι. Αλλά σπουδαίος ΓΙΑΤΙ?

TO ανόητο σύμπαν

2009-09-03T17:47:00.004+03:00

Αν δεχτούμε ως αληθή τη φράση που πρώτος έγραψε ο Coelho και στη συνέχεια αναπαρήγαγαν κατά εκατοντάδες οι αναγνώστες του (σχετικοί και άσχετοι), "όταν θέλεις κάτι πάρα πολύ όλο το σύμπαν συνομωτεί για να το πετύχεις" τότε πρέπει να προσέχουμε πάρα μα πάρα πολύ τι ακριβώς ζητάμε από το σύμπαν. Όπως λένε και οι σοφοί κινέζοι (που για κάτι τέτοια αποφθέγματα θεωρούνται σοφοί) "πρόσεχε τι εύχεσαι, μπορεί να το πάθεις"

Εγώ λοιπόν δεν προσέχω ποτέ τι εύχομαι. Έχω την αίσθηση ότι το σύμπαν θα καταλάβει τι εννοώ και τι πραγματικά θέλω. Αμ δε... Το σύμπαν είναι κουφό και ανόητο. Και πρέπει να του συμπεριφέρεσαι σαν να' ναι γεροντάκι. Να του τα λες όλα δυνατά, αναλυτικά και πολλές φορές πχ "ΟΤΑΝ Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΔΕΙΚΤΗΣ ΓΙΝΕΙ ΕΝΑ ΜΕ ΤΟΝ ΜΙΚΡΟ ΘΑ ΠΑΡΕΙΣ ΤΟ ΜΠΛΕ ΧΑΠΙ". Αλλιώς ακούει ΟΠΟΤΕ θέλει, ΟΤΙ θέλει και τελικά συνομωτεί για να στο πραγματοποιήσει. Και φυσικά περιμένει να του πεις "ευχαριστώ" κοιτώντας σε με ένα χαιρέκακο ύφος του στυλ "αυτό δεν ήθελες, τι παραπονέσαι τώρα???"

Θα σας αναφέρω ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Το απέναντι διαμέρισμα παρέμενε επί μηνες ξενοίκιαστο. Και επειδή δε μένω σε μονοκατοικία με αυλή, αλλά σε διαμέρισμα που όταν φταρνίζομαι εγώ σκουπίζεται ο διπλανός, λέγαμε με την αδερφή μου τι καλά θα ήταν αν ερχόταν να μείνει απέναντί μας, κάποιος που θα γυμνάζεται και μεις -αναγκαστικά- θα τον χαζεύουμε.

Ε λοιπόν πριν ένα μήνα το διαμέρισμα νοικιάστηκε. Και ξαφνικά τα μεσημέρια μας απέκτησαν άλλο νόημα... Ένα ρυθμικό γκλον γκλον γκλον τα συντονίζει. Ψάχνοντας να βρούμε από πού προέρχεται αυτός ο θόρυβος, διαπιστώσαμε πως -ω ναι - ο θόρυβος έρχεται από το σπίτι του νέου γείτονα, ο οποίος -ω ναι- γυμνάζεται, -ω ναι- μπροστά στο παράθυρο.

Εδώ κανονικά εμείς ευχαριστούμε το σύμπαν που άκουσε τις προσευχές μας. Με τι καρδιά να το ευχαριστήσεις, όμως όταν ο γείτονας δεν είναι ο παίδαρος που φανταζόσουν εσύ να κάνει μονόζυγο, αλλά ένας έφηβος που ζει με την οικογένεια του και κάνει τόση φασαρία με τα βαράκια όση αν έπαιζε ντραμς, Και όλα αυτά με ύφος επιτυχίας και χαμόγελο colgate ακριβώς απέναντι από το παράθυρό σου?

Εδώ λοιπόν φαίνεται καθαρά πως το συμπάν είναι ανόητο. Όταν εγώ μιλάω με τις φίλες μου και περιγράφω πώς θα ήθελα το νέο γείτονα, αυτές αμέσως καταλαβαίνουν οτι αυτό που θέλω είναι ένας πολύ ωραίος τύπος ο οποίος κάνει γυμναστική στο σπίτι του και έχει τύχει να αφήσει ανοιχτό το παράθυρο και να τον δούμε. Το σύμπαν όμως κάνει λες και είναι δημόσιος υπάλληλος και σου πετάει την πρώτη λύση που βρίσκει μπροστά του και καθόλου δεν προσπαθεί να καταλάβει τι ακριβώς του λες. (Αν και εδώ που τα λέμε το σύμπαν δημόσιος υπάλληλος είναι. Έχει εδώ και αιώνες μια μόνιμη δουλειά και ότι κι αν κάνεις εσύ αυτό συμπεριφερέται απλά σαν να μην υπάρχεις.) Και άλλωστε δεν είναι τυχαίο που η λέξη "σύμπαν" είναι ουδέτερο. Το σύμπαν είναι κρύο, χωρίς συναισθήματα, χωρίς ίχνος κατανόησης.

Γι' αυτό λοιπόν σας εφιστώ για άλλη μια φορά την προσοχή. ΠΡΟΣΕΞΤΕ ΤΙ ΛΕΤΕ. Να είστε ακριβείς και λεπτολόγοι όταν συνδιαλέγεστε ακόμα και με τον εαυτό σας. Τέρμα οι δηλώσεις του τύπου "τι καλά να μη δούλευα!!" όταν αυτό που απλά θέλετε είναι μια μέρα άδεια. Το σύμπαν μπορεί να σας ακούσει και να κανονίσει να σας απολύσουν. Τέρμα οι δηλώσεις "τι καλά να είχα γκόμενο" γιατί το σύμπαν θα σας στείλει εκείνον τον συμμαθητή που πάντα απεχθανόσασταν. Και όσον αφορά εμένα τέρμα η πολύ τηλεόραση και το πολυ cosmopolitan. Οι παίδαροι έρχονται μόνο στη φαντασία σκηνοθετών και συντακτών, το εμπέδωσα αυτό πλέον!

Kαλή μας season!

Η μερική αποτυχία του φεμινισμού - part 3 - Η πρόταση

2009-05-26T22:42:00.001+03:00

Μετά από μελέτη ετών και συζητήσεις επί συζητήσεων με μάνες-συζύγους της βιοπάλης καταλήξαμε στο εξής συμπέρασμα για το πώς πρέπει να είναι η ζωή των γυναικών με οικογενειακές υποχρεώσεις.

Απ’ τη στιγμή που η γυναίκα παντρεύεται πρέπει να βγαίνει απ την παραγωγή και να ασχολείται με την αναπαραγωγή.

Για να αποφευχθούν παρεξηγήσεις προφανώς με αυτό δεν εννοούμε να «καθίσει» η γυναίκα στο σπίτι και να νταντεύει παιδιά και άντρα όπως παλιά. Ο σκοπός δεν είναι να γυρίσουμε πίσω, αλλά να πάμε ένα βήμα παραπέρα. Και ιδού ο τρόπος μέσω 2 απλών (?) προτάσεων:

Δε μας αρέσει να πηγαίνουμε κάθε μέρα στη δουλειά και επίσης δε μας αρέσει να είμαστε όλη τη μέρα κλεισμένες μέσα στο σπίτι. Προτείνουμε λοιπόν

Οι γυναίκες που δεν έχουν οικογενειακές υποχρεώσεις να εργάζονται κανονικά Το ίδιο και οι διαζευγμένες. (Για βιοποριστικούς λόγους).
Όταν τα παιδιά μεγαλώσουν αρκετά η γυναίκα θα πρέπει να ασχολείται με τα κοινά, με φιλανθρωπίες, με παντός είδους καλλιτεχνικές δραστηριότητες, με σπουδές. Σκεφτείτε πόσο καλό θα έκανε στα παιδιά μια μητέρα που θα ήταν δίπλα τους, ενώ παράλληλα θα μπορούσε να αλλάξει μαζί τους και μια κουβέντα παραπάνω πέρα απ το κλασικό «έφαγες;». Άλλωστε έχετε δει εσείς ποτέ καμιά πλούσια γυναίκα να δουλεύει υπάλληλος κάπου, για να αποφύγει την ανία του σπιτιού; Και εν πάσει περιπτώσει είναι δυνατόν ο μόνος τρόπος για να καλλιεργήσει μια γυναίκα την προσωπικότητά της και να κοινωνικοποιηθεί είναι να πηγαίνει καθημερινά σε ένα γραφείο/μαγαζί/οτιδήποτε μεταξύ 9 με 5;

Δε μας αρέσει να δουλεύουμε αλλά θέλουμε να έχουμε τα δικά μας χρήματα.

Αυτό το πρόβλημα θα αντιμετωπιστεί με τη βοήθεια του κράτους το οποίο θα είναι υποχρεωμένο να παρέχει στη γυναίκα σε μηνιαία βάση το επονομαζόμενο και επίδομα ομορφιάς. Άλλωστε μέσα στις βασικές υποχρεώσεις τις γυναίκας θα είναι να είναι όμορφη και περιποιημένη και αυτό είναι άλλη μια ουσιαστική διαφορά από τις τελείως παρατημένες γυναίκες του παρελθόντος. Και φυσικά θα πρέπει να μάθουμε να ζητάμε από τον σύζυγο. Μη ξεχνάτε ότι με αυτόν τον τρόπο θα νιώθει και αυτός μοναδικός και αναντικατάστατος. Αφήστε που με τόσες θέσεις εργασίας κενές δε θα υπήρχε και ανεργία!

Η πρόταση έχει σαφώς χιουμοριστικό χαρακτήρα (εκτός βέβαια και αν συμφωνείτε ;-) ) ωστόσο δεν μπορεί να πει κανείς πως οι γυναίκες είναι απόλυτα ευχαριστημένες με τη σημερινή κατάσταση. Μεγαλώσαμε σε μια κοινωνία όπου οι μανάδες μας, έδιναν τα πάντα στον άντρα τους και σε μας, ενώ παράλληλα μας μάθαιναν να είμαστε ανεξάρτητες. Μεγαλώσαμε μέσα σε δύο διαφορετικά ρεύματα, όπου άλλα βλέπαμε να γίνονται ενώ άλλα μας δίδασκαν. Μεγαλώσαμε ΜΠΕΡΔΕΜΕΝΕΣ. Μας σπούδασαν, μας έδωσαν χρήματα για να φύγουμε, να δούμε και να δοκιμάσουμε νέα πράγματα, ώστε να μη μείνουμε στάσιμες -όπως αυτές- και όταν τελικά φτάσαμε στην ηλικία που θα μπορούσαμε να τα αξιοποιήσουμε όλα αυτά, μας είπαν ότι τώρα είναι η ηλικία να παντρευτείτε και να είστε κυρίες δίπλα στον άντρα σας και στην οικογένεια σας. Έτσι βρεθήκαμε να δουλεύουμε, και παράλληλα να πρέπει να έχουμε το σπίτι καθαρό και φυσικά να είμαστε πάνω απ’ το παιδί όπως προτάσσει η γυναικεία μας φύση. Πώς συνδυάζονται όμως όλα αυτά ειδικά όταν έχουμε μεγαλώσει έχοντας τα πάντα στο πιάτο; ΔΥΣΚΟΛΑ.

Η φύση των ανθρώπων είναι να εξελίσσονται. Αλλιώς θα ήμασταν ακόμα πιθηκοειδή. Ομοίως πρέπει να εξελίσσονται και τα κινήματα. Αλλιώς ακόμα οι ζωγράφοι θα ζωγράφιζαν ακόμα προσωπογραφίες και ο Πικάσο δε θα υπήρχε. Μήπως -λέω μήπως- ήρθε η ώρα να εξελιχθεί και το κίνημα του φεμινισμού;

Η "μερική" αποτυχία του φεμινισμού part 2 - Η περίπτωση του homo sapiens

2009-05-19T21:20:00.003+03:00

Ας ρίξουμε μια ματιά στην εποχή που δεν ήταν καλά καλά σχηματισμένες οι κοινωνίες και οι άντρες πήγαιναν για κυνήγι ενώ οι γυναίκες ασχολούταν με άλλου είδους εργασίες. Ας φανταστούμε τι θα γινόταν αν μια μέρα οι γυναίκες έλεγαν

«Θέλουμε να μας μεταχειρίζεστε ισότιμα. Θέλουμε να πάμε και μεις για κυνήγι». Καταρχήν αυτόματα αυτό θα σήμαινε πως οι δουλειές που έκαναν μέχρι τότε δεν ήταν σημαντικές, πράγμα τελείως αναληθές και χαζό να το παραδεχτεί κανείς.
«Θέλουμε και να πάμε για κυνήγι και να ανάβουμε τη φωτιά». Επίσης χαζό.
«Πάμε όλοι μαζί για κυνήγι και όλοι μαζί να ανάψουμε τη φωτιά». Μα για ποιο λόγο να τα κάνουν όλοι όλα;
«Θα πάμε εμείς για κυνήγι και ανάψετε εσείς τη φωτιά». Αν γινόταν αυτό πιθανότατα ούτε ο τροχός να μην είχε ανακαλυφθεί ακόμα. Το γυναικείο σώμα απλά δεν είναι φτιαγμένο να κυνηγήσει.

Το κυνήγι είναι σαν τα αντρικά παντελόνια τα οποία θελήσαμε να τα βάλουμε. Για να μας χωρέσουν όμως έπρεπε ή να φάμε πολύ ή να τα φέρουμε στα μέτρα μας. Με τα πραγματικά παντελόνια τα καταφέραμε. Μας πηγαίνουν καλύτερα και από φούστες. Γιατί να μην κάνουμε το ίδιο και με τα «μεταφορικά»;

Η "μερική" αποτυχία του φεμινισμού part 1

2009-05-19T20:31:00.003+03:00

ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ 1
- Ασε με, είμαι ακόμα στη δουλειά και έχω αργήσει. Πρέπει να πάω να πάρω τον μικρό απ τον παιδικό και να γυρισω σπίτι γιατί πρέπει να φύγει η γυναίκα που κρατάει τη μπέμπα.
- Βρήκατε γυναίκα τελικά;
- Ναι βρήκαμε με τα χίλια ζόρια, θυμάσαι τι είχαμε τραβήξει με την προηγούμενη και πόσα μας ζητούσε.
- Τι να κάνετε, από τότε που έπεσε η μάνα σου και δεν μπορεί να σας κρατήσει τα παιδιά, αναγκαστικά θα πάρεις γυναίκα.
- Αστα, τελοσπάντων εσύ τι έκανες σήμερα;
- Τίποτα μαγείρεψα, σκούπισα, κατέβασα τα καλοκαιρινα ρούχα και τώρα θα πάω μεχρι την Ευγενία να πιω έναν καφέ
- Αμάν και συ τα ίδια καθε μέρα δε βαρέθηκες, Από τότε που σταμάτησες τη δουλειά έχεις γίνει σαν τις μάνες μας
- Και τι να έκανα. Αφού ο Κώστας βγάζει αρκετά για να μας ζήσει αποφασίσαμε να καθησω και να μεγαλώσω τα παιδιά.

ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ 2
- Τέρμα με τον Κώστα
- Γιατί;
- Δεν άντεχε που γυρνούσα κάθε μέρα πτωμα απ τη δουλειά. Είχε αυτός τα δικά του απ τη δουλειά έχω και γω τα δικά μου, βρισκόμασταν μόνο και μόνο για να νευριάσουμε παρέα.
- Και γω τέρμα με τον Γιάννη. Πόσο καιρό ακόμα θα δεχόταν να βγάζω περισσότερα απ’ αυτόν;

Αν αναγνωρίσατε τον εαυτό σας ή ένα κομμάτι του σε μια απ’ τις παραπάνω περιπτώσεις τοτε προχωρήστε στο part 2 .

HELLO!

2009-04-18T17:19:00.008+03:00

Λοιπόν δεν χορταίνω να διαβάζω περιοδικά τύπου HELLO και ΟΚ!

Στους καιρούς που περνάμε που όλα είναι μαύρα και ζοφερά και οι προβλέψεις δυσοίωνες που δουλειά και λεφτά βρίσκεις με το κυάλι, οι άνθρωποι που παρουσιάζονται σε αυτά τα περιοδικά είναι πραγματικά τόσο μα τόσο ευτυχισμένοι. Δηλαδή δεν ξέρω αν είναι πραγματικα ευτυχισμένοι, οι άνθρωποι μπορεί να κλαίνε κάθε μέρα, πάντως σύμφωνα με αυτά τα περιοδικά είναι πιο ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΙ ΑΠΟ ΠΟΤΕ και διανύουν τις καλύτερες ημέρες της ζωής τους. Επίσης είναι πιο λαμπεροί/ανανεωμένοι/χαρούμενοι απο ποτέ. Ακόμα κι όταν κάτι δεν πάει (πχ χώρισαν) μπορεί να είναι εμφανώς καταβεβλημένοι αλλά ακόμα και τότε ατενίζουν το μέλλον με περισσότερη αισιοδοξία πο ποτέ. Αυτή η φράση είναι πάρα μα πάρα πολύ στάνταρ στα άρθρα. Ένας ηθοποιός δεν μπορεί απλά να πήγε για ψώνια στο σουπερμάρκετ. Όχι! "παρόλο που πήγε στο σουπερμάρκετ ντυμένος απλά καταφέρε να αναδείξει το μοναδικό του στυλ και φυσικά γύρισε σπίτι του πιο χαρούμενος απο ποτέ"

Έχοντας διαβάσει κάμποσα απ' αυτά τα περιοδικά λοιπόν που δε θάβουν κανέναν απλά τους παρουσιάζουν όλους εκπλκτικά λαμπερούς και χαρούμενους (σαν αυτούς που παίζουν σε διαφημίσεις για κινητά ένα πράγμα, τόση χαρά) έχω καταλήξει στο ποιες εκφράσεις χρησιμοποιούν και νομίζω πως πλέον είμαι έτοιμη να καταγράψω και γω την πραγματικότητα στην οποία ζω ακριβώς όπως θα έκανε ένας συντάκτης του ΟΚ!.Μόνο που εγώ θα γράψω για τους φίλους μου.

1.Mε την ΧΧΧΧ για ψώνια

Όσοι γνωρίζουν την ΧΧΧΧ σίγουρα γνωρίζουν και την αγάπη της για τα ψώνια. Η ΧΧΧΧ λοιπόν την Τρίτη που μας πέρασε αποφάσισε να κατέβει μια βόλτα στην αγορά παρέα με την καλυτερη της φίλη, για να αγοράσει τα τελευταία πράγματα που χρειάζεται καθώς σχεδιάζει να περάσει το Πάσχα στην Βαρκελώνη. Όσοι την είδαν απο κοντά δεν παρέλειψαν να αναφέρουν πόσο της πάει το νέο χρωμα στα μαλλιά της και μάλιστα σχολιάσαν πως έδειχνε πιο ανανεωμένη απο ποτέ. Η ΧΧΧΧ έχοντας χάσει τα περιττά κιλά του χειμώνα, ακολουθώντας ειδική διατροφή, στη συνέχεια κάθησε σε ένα από τα πιο γνωστά καφέ της πόλης όπου παρήγγειλε πράσινο τσάι καθώς είναι γνωστό πλέον το πόσο προσέχει τη σιλουέτα της. Έγκυρες πηγές τη θέλουν να είναι με τον φίλο της ΥΥΥΥ πιο ερωτευμένοι απο ποτέ και μάλιστα δεν αποκλείεται σύντομα να τους δούμε να συγκατοικούν στη μεζονέτα του ΥΥΥΥ.

(μετάφραση: η φίλη μου απλά πήγε μέχρι τα Hondos να πάρει ξεβαφτικό για να το έχει μαζί της στο ταξίδι που όντως θα πάει με τον φίλο της με τον οποίο τα πάνε τόσο καλά όσο και όλα τα συνηθισμένα ζευγάρια)

2.Πάσχα στο νέο της σπίτι!
Μπορεί τα ωράρια της δουλειάς της να μη της επιτρέπουν να απολαμβάνει όσες στιγμές χαλάρωσης θα ήθελε, ωστόσο στον λιγο ελέυθερο χρόνο που έχει φροντίζει να τακτοποιεί τα πάντα. Έτσι την είδαμε να ψωνίζει δώρα για το βαφτιστήρι της από γνωστή αλυσίδα ρούχων.Η αγάπη της για το βαφτιστηρι της είναι αμοιβαία και όσοι τους έχουν δει μαζί τονίζουν το ιδιαίτερό τους δέσιμο). Η ΧΧΧΧ στη συνέχεια μπήκε στο αυτοκινητό της και κατευθηθηκε προς στο σπίτι που διατηρεί με τον άντρα της στα προάστια της πόλης. Η ΧΧΧΧ θα περάσει το Πάσχα της στην ιδιαίτερη πατρίδα του συζύγου της παραδοσιακά. Οι δυο τους θα κλέψουν λίγες στιγμές από τη δουλειά τους για να βρεθούν κοντά στα αγπημενα τους πρόσωπα, ενώ η ίδια δεν αποκλείει το γεγονός να τη δούμε σύντομα με ένα παιδί, κάτι που απλά θα συμπληρώσει την οικογενειακή τους ευτυχία.

(Μετάφραση. Η φίλη μου δουλεύει υπάλληλος σε κατάστημα και θα περάσει το Πάσχα στο χωριό του άντρα της που είναι δέκα λεπτά έξω απ την πόλη με τα πεθερικά )

ΥΓ1. Βάζω στοιχημα ότι η ευτυχία των ατόμων που κοσμούν τα εξώφυλλα του ΟΚ! είναι αντιστόφως ανάλογη με την ευτυχία των συντακτών που αναγκάζονται να γράφουν όλες αυτές τις μαλακίες για 600 ευρώ το μήνα
ΥΓ2. Συμβουλή προς HELLO και ΟΚ. Μη τους παρουσιάζετε τόσο χαρούμενους, θα τους ματιάσουμε θα πάθουν τίποτα και τι θα γράφετε μετά.

Η μπερδεμένη έννοια του φυσιολογικού και του ανώμαλου

2009-04-16T10:41:00.001+03:00

Γιατί όταν κάποιος φιλος μας βρίσκει μετά από καιρό ένα άτομο να μοιραστεί μαζί του τις σκέψεις του, τις ώρες του και το κρεβάτι του το πρώτο πράγμα που λέμε είναι «Μπράβο! Αυτός είναι φυσιολογικός!». Γιατί το ότι είναι φυσιλογικός είναι το πρώτο πράγμα που μας κάνει εντύπωση;
Μήπως φταίει η κακιά η μοίρα, ο χαρακτήρας, η γκαντεμιά και το κακό το μάτι που μας ρίχνει συνεχώς σε κάτι περίεργους; Θα μπορούσε πράγματι να είναι κάποιο απ’ αυτά. Η πραγματικότητα ομω είναι πολύ πιο απλή και δεν έχει καθόλου να κάνει με δεισιδαιμονίες. Και είναι η εξής:
Το φυσιολογικό είναι να βρεις κάποιον ανώμαλο.
Σταθείτε μια στιγμή (ή μια ώρα, αναλόγως τώρα ο καθένας) και σκεφτείτε όλους τους τύπους που έχετε μπλέξει. Μετά σκεφτείτε πόσοι απο αυτούς είχαν κάποιο πρόβλημα. Ναι ναι το ξέρω ότι το ποσοστό είναι ανησυχητικά μεγάλο. Οπότε τι σημαίνει αυτό; Απλούστατα ότι υπό Κ.Σ. το φυσιολογικό είναι να βρείς κάποιον που έχει μια μεγάλη παραξενιά.
Τότε γιατί μολις βρίσκουμε έναν με τον οποίο συννενοούμαστε λέμε ότι είναι φυσιολογικός;
Γιατί χρησιμοποιούμε λανθασμένη έκφραση. Ο τύπος είναι ανώμαλος και το ότι μπόρεσαμε και τον βρήκαμε είναι επίσης ανώμαλο. Και όταν λέμε ανώμαλο δεν εννούμε διεστραμμένο. (Εδώ η λέξη ανώμαλος χρησιμοποιείται κυριολεκτικα και εννοούμε αυτόν που δεν ακολουθεί την ομαλή πορεία η οποία όπως είπαμε είναι να βρίσκεις συνέχεια «ανώμαλους». )
Αν λοιπόν δεχτούμε αυτήν την πρόταση ως αληθή ολα γίνονται πιο όμορφα. Για παράδειγμα.
• Περίπτωση 1: η πρόταση δεν είναι αληθής
-Η Ρένα βρήκε γκόμενο αλλά είναι δυστυχώς μαλάκας
-Όχι ρε γαμώτο, κι αυτό; Αμάν αυτή η κοπέλα που πάει και τουςβρίσκει όλους; Από τότε που τα χάλασε με τον Τάκη δεν έχει αφήσει ηλίθιο για ηλίθιο που να μην τα φτιάξει μαζί του. Πίστευω πως τελικά φταίει αυτή. Δεν μπορεί οοολοι να είναι προβληματικοί. Κρίμα.
• Περίπτωση 2: η πρόταση είναι αληθής
-Η Ρένα βρήκε γκόμενο.
-Ποιο είναι το πρόβλημά του;
-Την πέφτει και σε άλλες 3.
-Μάλιστα, άντε να δούμε πότε θα χωρίσει.

Είδατε; Ουτε κλάματα ούτε υστερίες ούτε συμπεράσματα. Πρέπει να φερόμαστε σαν να είμαστε ασθενείς σε νοσοκομείο όπου το ζητούμενιο είναι τι αρώστια έχεις όχι αν είσαι άρρωστος, αφού για να είσαι στο νοσοκομείο είναι δεδομένο ότι είσαι άρρωστος.
Αυτά από μένα. Περιμένω τη στιγμή που θα συνειδητοποιήσει την αλήθεια αυτού του συμπεράσματος και ο Μπαμπινιώτης ώστε να βάλει σε μια τάξη τις μπρεδεμένες έννοιες του φυσιολογικού και του ανώμαλου.

Τηρείτε πάντα τον ΚΟΚ

2009-04-09T22:20:00.003+03:00

Ο ΚΑΝΟΝΑΣ της μαμάς: το γλυκό σερβίρεται σε πιατάκι με κουταλάκι και χαρτοπετσετούλα
Η ΕΞΑΙΡΕΣΗ: όταν το πιατάκι και το κουταλάκι τα πλένουμε εμείς το γλυκό τρώγεται από το κουτί.

Οι αντρες και η θεωρία του πάρκινγκ

2009-03-25T13:59:00.006+02:00

Είναι Τρίτη απόγευμα έξι και μισή και είμαι μέσα στο αυτοκίνητο. Στις εφτά και μισή έχω κανονίσει ένα ραντεβού για δουλειά στη Μιχαήλ Αγγέλου. Έχω ξενικήσει από νωρίτερα – από πολύ νωρίτερα - για να βρω να παρκάρω. Είμαι πάρα πολύ αισιόδοξη ότι θα βρω πάρκινγκ λες και επειδή είχα ξεκίνησα μια ώρα νωρίτερα μου τη χρωστάνε αυτή τη θέση, κάτι σαν επιβράβευση ας πούμε για την προνοητικότητά μου.
Έχω πιάσει έναν ωραίο σταθμό στο αυτοκίνητο και ξεκινάω λοιπόν... Ήδη κατεβαίνοντας την Δωδώνης αρχίζω να βλεπω να τα πρώτα ανησυχητικά σημάδια, καθώς η κίνηση προς κέντρο είναι αυξημένη. Στην αρχή της, είναι κάποιες θέσεις ελεύθερες και προς στιγμήν πήγαινω να πατήσω τα alarm και να παρκάρω. Εκεί είναι που πετιέται μια φωνούλα μέσα μου –τι φωνούλα δηλαδή, περισσότερο με τη Σαπφώ Νοταρά μοιάζει - και λέει: «Εδώ θα παρκάρεις;;;;Είναι μακριά!!!!». Ναι κυρία Σαπφώ έχετε δίκιο!!! Είναι μακριά, δεν υπάρχει λόγος να περπατάω, εξάλλου έχω ξεκινήσει νωρίς, έχω όλον τον χρόνο μπροστά μου! Θα συνεχίσω μέχρι να βρω πάρκινγκ στη Μιχαήλ Αγγέλου, ή στο τετράγωνο έστω!»

Συνεχίζω λοιπόν και στρίβω στην Μ. Αγγέλου... Όλες οι θέσεις είναι ήδη πιασμένες. Στρίβω στην Χαριλάου Τρικούπη. Παρομοίως. Στρίβω και στην Πουτέτση. Καμία έκπληξη. Αναγκαστικά στρίβω και στη Βλαχλείδη. Όλες οι πιθανές θέσεις είναι πιασμένες από κάποιους πιο προνοητικούς απο μένα ίσως. Μία μάλιστα είναι πιασμένη από δύο μηχανάκια. Ξαναστρίβω στην Μιχαήλ Αγγέλου. Όχι δεν έχει φύγει κανένας. Ξαναστρίβω στη Χαριλάου Τρικούπη. Όλα είναι όπως τα άφησα. Το ίδιο και στην Πουτέτση. Το ακριβώς ίδιο και στην Βλαχλείδη. «Θα επιμείνω, λέω εδώ στο τετράγωνο, κάποια στιγμή κάποιος θα φύγει». Και συνεχίζω λοιπόν στον ίδιο ρυθμό. Φρένο, γκάζι και γύρω γύρω. Όταν πλέον η ώρα του ραντεβού και η ώρα που δείχνει το ρολόι μου έχουν πλησιάσει ανησυχητικά η μία την άλλη, αποφασίζω να επιστρέψω στη Δωδώνης που είχα βρει τόσες κενές. (περιττό να πω πως η Σαπφώ έχει ήδη αλλάξει το ονομά της σε Αλέκος). ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ πως οι θέσεις δεν υπάρχουν πια και εγώ ξαναγυρίζω στο τετράγωνο της συμφοράς. Αν είναι να ψάχνω ας ψάξω κοντά τουλάχιστον! Και πραγματικά μετά από κάποια ώρα η επιμονή μου επιβραβεύεται και μπροστά μου, ακριβώς μπροστά μου, κάποιος ξεπαρκάρει! Ανάβω τα alarm και ναι η υπόθεση parking πλέον είναι ζήτημα λίγων λεπτών.

Η παραπάνω τυπική διαδικασία που φυσικά έχει πολλές παραλλαγές, πολύ εύκολα βρίσκει εφαρμογή, τόσο αυτή όσο και οι παραλλαγές της, στη διαδικασία εύρεσης του πολυπόθητου έτερου ήμισυ.

Ο στόχος και στις δύο περιπτώσεις είναι ένας. Να παρκάρουμε. Είτε αυτό σημαίνει να βρούμε μια θέση να βάλουμε το αυτοκίνητο, είτε μια αγκαλιά να βάλουμε το κορμί μας.

Έστω λοιπόν ότι η θέση πάρκινγκ είναι αυτή η αγκαλιά. Και έστω ότι αυτήν την αγκαλιά δεν θέλουμε να μας την δώσει οποιοσδήποτε, αλλά ένας συγκεκριμένος, ένας που πληρεί τις προϋποθέσεις που εμείς ορίσαμε, με την ίδια λογική που κάποιος θέλει να παρκάρει στο κέντρο και όχι στη Δόμπολη. Οι πιθανότητες να βρεις αυτόν τον έναν που θες, έτσι όπως τον θες, να περιμένει εκεί με ανοιχτή την αγκαλιά του ΕΣΕΝΑ να έρθεις, ΟΤΑΝ το αποφασίσεις, είναι οι ίδιες με αυτές που έχεις να βρεις μια θέση κενή να σε περιμένει στις 7 το απόγευμα στην Χαριλάου Τρικούπη. Είναι σχεδόν αδύνατο δηλαδή. Το πιο λογικό είναι κάποιος άλλος να την έχει ήδη πιάσει. Η μόνη περίπτωση να βρεις, είναι αν υπομονετικά κάνεις κύκλους γύρω γύρω και πετύχεις κάποιον μπροστά σου να ξεπαρκάρει. Αυτό δε σημαίνει απαραίτητα πως πρέπει να περιμένεις τον άλλον να χωρίσει. Το ξεπαρκάρισμα μπορεί να είναι απλά συναισθηματικό. Να πρέπει να περιμένεις δηλαδή τον άλλον να ξεχάσει ή να να βγει από μία κατάσταση.

Το θέμα είναι ότι πρέπει να περιμένεις. Ακόμα κι αν αυτός που περιμένεις να ξεπαρκάρει είναι ένα μηχανάκι. Το μηχανάκι αντιστοιχεί σε κάτι σαφώς κατώτερο απο σένα, το οποίο όπως και να το κάνουμε όμως έχει μπεί σε κείνη τη θέση, και εσένα αυτή τη στιγμή σου δημιουργεί πρόβλημα ενώ κανονικά έπρεπε να το αγνοείς! Στη γυναίκα δηλαδή που μπορεί εσένα να μη σου γεμίζει το μάτι, κατάφερε όμως να είναι μαζί με αυτόν που θες. Εναλλακτικά βέβαια μπορείς πάντα να παρκάρεις πιο μακριά. Εκτός κέντρου. Να βρεις δηλαδή κάποιον που δεν είναι όπως τον ήθελες εσύ, αλλά εν πάσει περιπτώση από το τίποτα είναι σαφώς καλύτερος. Άσε που από το να ταλαιπωρείσαι να ψάχνεις για τον έναν και μοναδικό με τον κίνδυνο όχι μόνο να μην τον βρεις αλλά στο μεταξύ κάποια άλλη να έχει παρκάρει στην αγκαλιά του «Κωστάκη της κας Αγγέλας που είναι μια χαρά παιδί», (και πλέον φαντάζει με θέση ακριβώς έξω απο την καφετέρια που ήθελες να πας), καλύτερα να παρκάρεις εσύ εξαρχής στο γκαράζ του Κωστάκη.

Μπορείς επίσης να πας και να το παρκάρεις σε μια αλάνα. Βέβαια δεν είναι στο κέντρο άλλα έχουν σίγουρο πάρκινγκ πάντα κι έτσι δε χρειάζεται να ανυησηχείς αν θα σου «φάει» κανείς τη θέση. Υπάρχει άπλετος χώρος και μπορούν να παρκάρουν όλοι. Και εκεί ακριβώς βέβαια εστιάζεται το πρόβλημα με τις αλάνες. Παρκάρουν ΌΛΟΙ. Εδώ να αναφέρουμε φυσικά και την περίπτωση να είναι η θέση πάρκινγκ στο κέντρο, περιορισμένης στάθμευσης, λόγω της μεγάλης της ζήτησης. Η ίδια η θέση δηλαδή να σου ξεκαθαρίζει από την αρχή, ότι μπορείς να τη χαρείς για πολύ λίγο, γιατί μετά έχουν σειρά κι άλλοι. Αν έχεις την οικονομική δυνατότητα, που αντιστοιχεί σε ψυχικές αντοχές, μπορείς βεβαίως να μείνεις παρακαρισμένος όλη την ημέρα.

Και φυσικά υπάρχει και η λύση να μπεις στο κέντρο πριν καν ανοίξει η αγορά... Το μεσημέρι δηλαδή, κι ας είναι το ραντεβού σου στις 8 το απόγευμα. Να πιάσεις μια θέση και να περιμένεις, να δοκιμαστείς, να περάσεις από όλα τα στάδια μέχρι να πεις πως άξιζε τον κόπο η ταλαιπωρία και να φτάσεις στον αρχικό στόχο για τον οποίο ήθελες να παρκάρεις... Άλλωστε το παρκάρισμα δεν είναι ο αυτοσκοπός αλλά απλά το μέσο...

Αν αναγνωρίστατε τον εαυτό σας σε μία από τις παραπάνω θέσεις, τότε μόλις διαπιστώσατε και μόνοι σας την ισχύ που έχει η συγκεκριμένη θεωρία. Αν πάλι δεν τον αναγνωρίσατε, τότε μην ανησυχείτε. Ή είστε η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα ή απλά είστε εσείς αυτή η πολυπόθητη θέση πάρκινγκ που όλοι ψάχνουμε! Τα πολλά μου συγχαρητήρια λοιπόν!